استفتاءات
الجواب :
۱. نظر بیشتر علما همین است که هر مصیبتی، متناسب با عظمت و شدت خود، اقتضای میزان خاصی از جزع و اندوه را دارد؛ و اگر انسان به اندازه شایسته آن متأثر نشود، این نوعی سبکشمردن، بیمهری و سستی در برابر آن مصیبت خواهد بود.
۲. این مطلب، افزون بر نظر علما، بر اساس حکم عقل و وجدان و مطابق با قواعد نیز صحیح است.
۳. به بیان دیگر، همانگونه که انکار منکر در قلب و وجدان، با نفرت، بیزاری و ناخشنودی تحقق مییابد، این واکنش قلبی نیز ناگزیر باید متناسب با درجه زشتی آن منکر باشد. هرچه زشتی و قبح منکر بیشتر باشد، نفرت قلبی، انزجار، کراهت و تأثر انسان نیز باید شدیدتر باشد؛ وگرنه این به معنای کوتاهی در انکار منکر و نوعی تمایل و مداهنه نسبت به آن خواهد بود.