استفتاءات

1. چه‌بسا مراد این باشد که آغاز عطایای اصطفایی به حضرت آدم (ع)، با آن تعداد از حروف بوده است و این حروف، پس از ایشان، از طریق وراثت اصطفایی به حضرت نوح (ع) منتقل شده و تعداد دیگری نیز به آن افزوده شده است. سپس حضرت ابراهیم (ع) آن‌ها را به ارث برده و تعداد دیگری به آن افزوده شده است؛ و همین‌گونه این وراثت به حضرت موسی (ع) و حضرت عیسی (ع) رسیده است. سپس سرور پیامبران (ص) آن‌ها را به ارث برده و باقی حروف نیز، به‌جز حرفی که خداوند متعال آن را به خود اختصاص داده است، به آن افزوده شده‌اند.

2. یا اینکه مراد این باشد که عظمت عطا، به تعداد کمّی حروف نیست، بلکه به مرتبه کیفی آن‌هاست؛ زیرا اسم‌های نخستین که بر همه اسم‌ها احاطه و هیمنه دارند، از نظر تعداد، چهار یا سه اسم هستند، اما بر طبقه بعدی از اسم‌ها احاطه دارند؛ با آنکه طبقه بعدی از نظر تعداد بیشتر است و شامل دوازده یا سی‌وشش اسم می‌شود و به همین ترتیب، مراتب بعدی نیز ادامه می‌یابد.

همچنین، حرفی که خداوند آن را به خود اختصاص داده است، تنها یک حرف است، اما بر طبقه نخست، یعنی سه حرف، هیمنه و احاطه دارد.

بنابراین، ملاک، تعداد نیست، بلکه مرتبه اسمائی است.

بله، سرور پیامبران (ص)، هم از نظر کمّی و هم از نظر کیفی و رتبه حروف و اسم‌ها، برترین آنان است.