استفتاءات
1. توسل به هر فردی که در نزد خداوند تبارک و تعالی وجاهت و شأن و جایگاه دارد و از مقربان درگاه الهی است رجحان شرعی دارد و ادلۀ فراوانی به وجاهت و جلالتقدر و شأن و جایگاه حضرت اباالفضل العباس (علیهالسلام) دلالت دارد. مقتضای وجاهت و قرب الهی این است که ما میتوانیم به آن بزرگ توسل کنیم و ایشان را در درگاه الهی شفیع قرار دهیم و از این طریق به حضرت حق توجه کنیم و تقرب جوییم.
2. خداوند تبارک و تعالی به این مسئلهای که عقلی نیز است، اشاره کردهاست:
«أُولَٰئِكَ الَّذِينَ يَدْعُونَ يَبْتَغُونَ إِلَىٰ رَبِّهِمُ الْوَسِيلَةَ أَيُّهُمْ أَقْرَبُ وَيَرْجُونَ رَحْمَتَهُ وَيَخَافُونَ عَذَابَهُ إِنَّ عَذَابَ رَبِّكَ كَانَ مَحْذُورًا» (ترجمه: آنهایی که (کافران به خدایی) میخوانند آنان خود به درگاه خدا وسیله تقرب میجویند ــ تا که مقربتر باشد ــ و امیدوار به رحمت و ترسان از عذاب اویند، که البته از عذاب پروردگارت باید سخت هراسان بود. ــ سورۀ مبارکۀ اسرا، آیۀ شریفۀ 57، ترجمۀ الهی قمشهای).
3. آیۀ مودت افزون بر برگزیدگانِ در محدودۀ اولِ برگزیدگی، برگزیدگان در محدودۀ دوم را نیز، به تبع برگزیدگان محدودۀ اول، شامل میشود. نصوص قرآن و اخبار و روایت برگزیدگیِ در محدودۀ دوم را بهلحاظ کبروی و نیز برگزیدگانِ در محدودۀ دوم را بهلحاظ صغروی تبیین کردهاست، [یعنی هم چیستی و هستی و لوازمِ برگزیدگیِ محدودۀ دوم را تبیین کردهاست و هم مصادیقِ برگزیدگانِ در این محدوده را معرفی کردهاست]. به هر حال، آیۀ مودت برگزیدگانِ در محدودۀ دوم را نیز، به تبع برگزیدگان محدودۀ اول، شامل میشود و براساس تعالیم قرآنی و روایی و دادههای عقلانی، مقتضای مودت مطرحشده در آیه وسیله بودن آن ذوات نورانی (علیهمالسلام) برای طی طریق و رسیدن به خداوند متعالاند.
4. توسل به آن ذوات نورانی (علیهمالسلام) و شفیع قرار دادن آنها در زیارات شریف ایشان وارد شدهاست. ما در زیارت این بزرگواران، مانند زیارت حضرت ابیالفضل العباس و حضرت علیاکبر و حضرت فاطمۀ معصومه و نیز در زیارت حضرت حمزهبن عبدالمطلب و جناب ابراهیمبن محمد و فاطمه بنت اسد و جناب نرجس خاتون و دیگران، به آنها توسل میکنیم و آنها را شفیع در نزد خداوند قرار میدهیم. همۀ این بزرگواران افرادی برگزیده و در محدودۀ دومِ برگزیدگیاند.
5. اهلسنت روایت کردهاند که مسلمانان به همراه خلیفۀ دوم برای بارش باران به عباس، عموی پیامبر، توسل کردند.
6. ما این بحث را بهصورت تفصیلی در کتاب امامت الهیه، جلدهای 4 و 5 مطرح کردهایم.