استفتاءات
۱. مقصود از عرضه، عرضه کردن بر محکمات قرآن است.
۲. معیار کلی این است که متشابهاتِ روایات و متشابهاتِ آیات بر مجموعهٔ محکمات قرآن و محکمات سنت پیامبر صلیاللهعلیهوآله و اهلبیت علیهمالسلام عرضه شود.
۳. معیار بزرگتر آن است که متشابهاتِ آیات، متشابهاتِ روایات، متشابهاتِ حکم عقلی و متشابهاتِ وجدان همگی بر مجموعهٔ محکمات کتاب، سنت، عقل و فطرت عرضه گردند.
۴. بلی، در نسبت میان قرآن و حدیث یک «ساختار در ظهور» وجود دارد؛ همانگونه که آیات قرآن برای یکدیگر قرینهاند و روایات نیز برای یکدیگر قرینهاند، نسبت میان آیات و روایات نیز چنین است و ظهور آنها با هم سنجیده میشود.
۵. بلی، بیشتر روایات برای تبیین ظاهر آیات آمدهاند، نه برای تأویل آنها؛ چنانکه گروهی از بزرگان علمای امامیه نیز بر همین باورند.
۶. هرچند بسیاری از علما در علوم دینی با روایات چنان برخورد میکنند که گویا تأویلی هستند نه در مقام توضیح و تقویت ظهور آیات؛ اما نظر صحیح و استوار همان دیدگاه نخست است.