استفتاءات

السؤال : در مورد درخواست حسین بن علی بن حسن مُثَلَّث بن حسن مُثنّى بن امام حسن مجتبی علیه‌السلام ـ معروف به صاحب فخ ـ از مولای ما امام موسی کاظم علیه‌السلام مبنی بر بیعت و پیروی از او چه می‌توان گفت؟ چنان‌که در روایات آمده، حسین بن علی که در واقعهٔ فخ به شهادت رسید و بر مدینه تسلط یافته بود، از امام موسی بن جعفر علیه‌السلام درخواست بیعت کرد. حضرت نزد او آمد و فرمود: «ای پسر عمو، مرا به چیزی وادار نکن که پسر عمویت، عمویم اباعبدالله را بدان وادار کردند و از من چیزی صادر شود که نمی‌خواهم، همان‌گونه که از اباعبدالله چیزی صادر شد که نمی‌خواست.» حسین پاسخ داد: «من تنها این امر را به شما عرضه کردم، اگر خواستی بپذیر و اگر نخواستی، تو را مجبور نمی‌کنم؛ و خدا بهترین یاری‌دهنده است.» (منبع: کتاب شریف کافی، جلد ۱، ص ۳۶۶، باب تشخیص حق از باطل در موضوع امامت) اولاً: درخواست بیعت و اطاعت از امام کاظم علیه‌السلام توسط حسین فخّی چه معنایی دارد؟ آیا او از مقام و جایگاه امامت حضرت موسی بن جعفر علیه‌السلام آگاه نبود؟ آیا نمی‌دانست که آن حضرت صاحب امر الهی و امام معصومی است که اطاعتش بر همه واجب است و از سوی خدا و رسولش و پدران پاکش منصوب شده؟ آیا این درخواست از روی ناآگاهی و جهل بود؟ چگونه ممکن است چنین جهلی نسبت به موضوعی به این درجه از حساسیت و اهمیت اعتقادی از کسی صادر شود که به خاندان اهل‌بیت علیهم‌السلام نزدیک و مورد احترام است؟ ثانیاً: چرا امام کاظم علیه‌السلام این انحراف فکری و عقیدتی را اصلاح نکرد؟ چرا امامت خود را برای او تبیین نکرد و نفرمود که اوست صاحب وصیت و عهد الهی، و امام معصومی که اطاعتش بر مسلمانان واجب است؟