استفتاءات
همانگونه که در پاسخ اول گفته شد، اینکه آنان نامهای الهی هستند به این معنا نیست که نامهای الهی متعلق به آنان باشد، بلکه نامهای نیکو مخصوص خداوند است، و آنان برای خداوند به عنوان نامهای الهی معنا مییابند، نه اینکه نامهای الهی به آنها تعلق داشته باشد.
آنان مخلوق و تحت ربوبیت الهی هستند و اینگونه نیست که نامهای نیکوی الهی متعلق به آنان باشد، بلکه آنان برای خداوند هستند.
همانطور که اشاره شد، مباحث مربوط به نامهای الهی بسیار پیچیده است و باید به نصوص وحیانی به طور دقیق پایبند بود و از اجتهادهای شخصی که به انحراف میانجامد پرهیز کرد.
به همین دلیل، نامهای الهی توقیفی هستند و در روایات از آنان نقل شده است: «بگویید آنچه ما میگوییم و نگویید آنچه ما نگفتهایم.»
اگر در احکام فروع دین، عقل بشری بهتنهایی نمیتواند به احکام الهی دست یابد، پس در اصول دین چگونه میتواند بدون هدایت وحی، حقیقت را درک کند؟
البته این سخن به معنای نفی حجیت عقل در فهم نیست، بلکه به این معناست که عقل انسانی برای هدایت به آموزههای وحی نیاز دارد و وحی در مقام معلم است و عقل، متعلم.