استفتاءات

1. شخصِ بیمار می‌تواند از قطرۀ چشم استفاده کند، هر‌چند قطره دارای طعم باشد و شخص هنگام استفاده، طعم آن را در دهان احساس کند.
2. اگر استفاده نکردن از قطره موجب از دست رفتن بینایی شود، نه‌تنها استفادۀ از قطره برای شخص جایز است، بلکه بر شخص واجب و لازم است که از آن استفاده کند.
3. [اگر طعم قطره به حلق برسد، روزه را باطل می‌کند و] نهایتاً شخص در افطار روزه معذور است و در‌نتیجه اگر بعد از ماه رمضان، عذر و بیماری شخص بر‌طرف شود، باید تا قبل از ماه رمضان بعدی، قضای روزه‌ها را به جا آورد.
4. اگر عذر و بیماری شخص تا ماهِ رمضانِ سالِ بعد ادامه داشته باشد، قضای روزه از او ساقط می‌شود و برای جبران آن، باید به ازای هر روز، یک مد گندم یا یک مد طعام بدهد.
5. اعم از این‌که شخص مبتلا تا ماه رمضان بعدی امکان قضا داشته باشد و روزه‌ها را قضا کند یا عذر و بیماری او ادامه‌دار باشد و در‌نتیجه تا ماه رمضان بعدی، امکان قضا نداشته باشد، در هر دو صورت، باید یک یا دو مد برایِ افطارِ روزه‌هایِ ماهِ مبارکِ رمضان بدهد.