استفتاءات

1. واژه‌ی «فراموشی» در زبان به معنای بی‌توجهی تا حد عدم رعایت آمده است، و در قرآن نیز مکرراً به کار رفته است:
﴿فَذوقوا بِما نَسيتُم لِقاءَ يَومِكُم هذا إِنّا نَسيناكُم وَذوقوا عَذابَ الخُلدِ بِما كُنتُم تَعمَلونَ﴾
نسبت دادن فراموشی به خداوند در این‌گونه موارد، به معنای بی‌اعتنایی و عدم توجه او به کسانی است که در طاعت خداوند کوتاهی کرده‌اند.
2. اما درباره‌ی حضرت داوود علیه‌السلام، موضوع از باب «ترک اولی» است؛ یعنی انجام کاری که از کار بهتر فروتر است، و این به تفاوت میان پیامبران در مراتب کمالات باز می‌گردد.
3. پیامبران، رسولان و اوصیاء، افزون بر عصمت، برگزیدگی و مراتب نوری‌شان، یکی از ابعاد شخصیت‌شان، برتری بشری آن‌ها در اراده، انتخاب و دیگر ویژگی‌های انسانی است. آنان در این بُعد نیز با یکدیگر تفاوت‌هایی دارند.