استفتاءات

۱. حدیث منقول: «نحن معاشر الأنبياء لا نورث»؛ عبارت «لا نورث» به صیغه‌ی معلوم است، نه مجهول؛ یعنی «ما ارث به‌جا نمی‌گذاریم» به این معنا که ما در پی اندوختن ثروت و به ارث گذاشتن آن برای خویشاوندان خود نیستیم؛ پس طلا و نقره ذخیره نمی‌کنیم تا برای بستگانمان به ارث بگذاریم، بلکه آنچه به ارث می‌گذاریم علم و امور برگزیده و الهامی (لدنّی) است.

۲. اما جمله‌ی «ما تركناه صدقة» جمله‌ای ساختگی و دروغ‌بسته به پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله است و با خود ناسازگار است؛ زیرا اگر اموال پیامبران صدقه‌ی جاریه باشد، لازم می‌آید که متولی و ناظر این صدقات، خویشاوندان پیامبران باشند؛ چراکه در وقف، اگر واقف متولی خاصی تعیین نکند، تولیت به خویشاوندان او می‌رسد.

۳. وراثت سلیمان از داوود در پادشاهی و نبوت، یعنی وراثت در حوزه‌ی برگزیدگی الهی. لازمه‌ی این معنا، وراثت حضرت فاطمه‌(س) از فدک است؛ زیرا فدک از «فَیء» بود؛ یعنی مالی که بدون جنگ و بدون به‌کارگیری اسب و شتر به دست آمد و مسلمانان آن را از راه نبرد به غنیمت نگرفتند. فَیء ملکِ ولایت الهی است: از آنِ خدا، رسول و ذوی‌القربى؛ و ذوی‌القربى طبق نص قرآن، حضرت فاطمه‌(س) است.

۴. بنابراین قرآن به‌طور خاص بر ارث‌بری حضرت فاطمه‌(س) از پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله در مورد فَیء و فدک تصریح دارد.

۵. پس روایت منسوب به پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله که می‌گوید: «ما تركناه صدقة»، دروغ و مخالف نصّ صریح قرآن است.

۶. اما اختصاص یافتن سلیمان از میان فرزندان داوود به وراثت، به این دلیل است که سلیمان دو نوع وراثت از داوود داشت:
۱) وراثت عمومی خویشاوندان که شامل اموال و حقوق عادی است؛
۲) وراثت برگزیدگی الهی که موضوع آن وحی نبوی، علوم لدنّی و همه‌ی مقامات برگزیده و حاکم در دین است، به‌جز نبوت در مورد خاتم پیامبران، به دلیل فرمایش پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله: «پس از من پیامبری نیست».

۷. با این توضیح روشن می‌شود که اگر اختصاص وراثت سلیمان از داوود به مُلک الهی ـ یعنی ولایت الهیِ برگزیده ـ باشد، چنان‌که در آیه آمده است:
﴿فَهَزَمُوهُمْ بِإِذْنِ اللَّهِ وَقَتَلَ دَاوُودُ جَالُوتَ وَآتَاهُ اللَّهُ الْمُلْكَ وَالْحِكْمَةَ وَعَلَّمَهُ مِمَّا يَشَاءُ﴾
پس فدک و فَیء نیز ولایتی برگزیده دارند که قرآن بر آن تصریح کرده و حضرت فاطمه‌(س) آن را از پدرش، سید پیامبران، به ارث می‌برد.

۸. دلایل ارث‌بری حضرت فاطمه‌(س) نسبت به فَیء و فدک، هم از نظر قرآنی فراوان است و هم در روایات نبوی به حد تواتر رسیده است.

۹. از ارث‌بری حضرت فاطمه‌(س) نسبت به فَیء و فدک روشن می‌شود که ایشان ولایت امامت الهی را نیز از پدرشان پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله به ارث می‌برد و در این ولایت با امیرالمؤمنین‌(ع) شریک است، هرچند تقدم با امیرالمؤمنین‌(ع) است.

۱۰. این معنا همچنین از آیه‌ی شریفه‌ی
﴿إِنِّي جَاعِلٌ فِي الْأَرْضِ خَلِيفَةً﴾
نیز استفاده می‌شود؛ زیرا خداوند خلیفه را ولیّ و امام در زمین قرار داده است. «فَیء» از ریشه‌ی «فاءَ یفیء» به معنای بازگشت است؛ هرچه پیش‌تر در دست سلاطین کفر بوده و بازگردد، به ولایت خلیفه‌ی خدا بازمی‌گردد و از آن به «فَیء» تعبیر می‌شود.